gedichten

Woorden op weg

K@rin neemt je mee op weg naar haar herstel. Haar gedichten geven woorden aan haar gedachten, worstelingen en ervaringen die ze onderweg op doet.

K@rin
Blogpost 25-02-2019

Tijd

Ochtend, middag, avond en nacht,
vormen en rijgen mijn dagen aaneen.
Maar hebben uiteindelijk niets gemeen,
behalve dat ze een etmaal maken.

Geen dag is aan de andere gelijk,
toch vormen ze samen de week.
De tijd gaat door, heeft nooit gewacht,
maar heeft mij toch bij Nu gebracht.

Stilstaan vind ik een vreemd begrip,
want de tijd blijft immers lopen.
De klok tikt eeuwig en altijd door,
heel accuraat en is je altijd voor.

Zelfs als ik stil sta en achter mij kijk,
de tijd loopt door en kijkt niet mee.
Die volgt totaal zijn eigen pad,
en ik heb hierop geen enkel vat.

K@rin

K@rin
Blogpost 04-02-2019

Ochtend

Als het in de ochtend nog
donker is.
Geen wekker keihard mijn
rusten verstoord.
Ik niet hoef te haasten om
ergens te komen.
Als het moeten mijn tempo
niet bepaald.
Mag de dag rustig
wakker worden.
Stilte en rust zijn dan ten diepste
mijn zijn.
Het lijkt of criticus en oordeel
nog slapen.
En alles van buiten geen
invloed heeft.
Ik hoef dan niet te vluchten
naar anders.
Mag dan blijven in nu en mijn
eigen zijn.
Dan kan ik zonder oordeel kijken
en ervaren.
Zie ik al het goede en kwade
diep in mij.
Beide zijn paraat en willen
invloed hebben.
Ze springen naar buiten, bepalen
mijn maat.
Dan ben ik mij zo bewust van
alle dingen.
Die mij in de tijd hebben
kwijt gemaakt.
Ik zie ook de ketenen
van vroeger.
Vastgezet met alle valse veiligheid
van nu.
Bewustwording zegt wie ik
ben geworden.
Zelfreflectie benadrukt zo wil ik
niet zijn.
Dan ineens doorbreekt buiten
mijn stilte.
De rust is verstoord maar ik
ben dichtbij.

K@rin

K@rin
Blogpost 11-01-2019

Mijn zus

Als ik naar deze foto kijk,
dan zie ik ons daar samen.
Jij met een lach op je gezicht,
en ik spelende met water.
Wij wisten geen van beide nog,
van het leven en van later.

Jij en ik, wij gingen onze weg.
Apart, onbegrepen en waarheen?
Ogenschijnlijk zo verschillend.
De basis voor vertrek ontbrak,
maar we hebben hem gelopen.
Zussen, maar het voelde zo alleen.

Maar als ik nu weer naar die foto kijk,
en ons daar samen zie.
Dan weet ik wat er is geweest,
en dat we veel hebben gemist.
Maar ook van de rijkdom ons gegeven,
voordat 1 van ons het ook maar wist.

Nu heb ik jou, mijn zus mogen ontmoeten,
in het herkennen, rouwen en vertrouwen.
Door het delen van ons geleefde leven,
waarin we elkaar en onszelf mogen zien.
En dat Hij die ons heeft gemaakt,
onze ontmoeting allang had voorzien.

K@rin

K@rin
Blogpost 10-01-2019

Vliegen

Als ik de kunst van vliegen had
En mijn vleugels uit kon strekken,
Dan wist ik wel wat ik zou doen,
Ik zou acuut vertrekken.

Zou ik vluchtten, nee dat niet,
Maar ergens anders heen, jawel,
Want rustiger zou zo prettig zijn,
Niets moeten en niets te snel.

Dan zou ik vliegend kijken,
Naar de dingen om mij heen,
Die ik zo vaak vergeet te zien,
En die mijn leven echt verrijken.

Vliegend zou ik kunnen bekijken,
Wat op mijn pad zou komen,
Dan had ik echt het overzicht,
Wie zou daar niet van dromen.

Als ik echt zou kunnen vliegen,
En gedragen worden door de wind,
Dan zou ik zo graag willen zweven,
Maar vleugels zijn mij niet gegeven.

Ik ben voor vliegen niet geboren,
Ik zou de boel echt flink verstoren,
Kudde vogeltje zijn is niets voor mij,
In vrijheid zweven, dat maakt mij blij.

Gelukkig kan ik nog wel dromen,
Vleugels, nee, die gaan niet komen,
Dat genot zal ik nooit beleven,
Maar iets anders is mij wel gegeven.

K@rin

K@rin
Blogpost 12-12-2018

Mijn weg

Ben een tijdje terug gaan lopen,
Op de weg die ik heb te gaan,
Ik wist niet eens van het bestaan,
De afslag zou je kunnen missen,
Staat niet echt vol in het licht,
En ik loop ook niet voorzichtig,
Dus ging dus al snel op mijn gezicht,
Deze weg heeft flinke gaten
Die mijn leven heeft achtergelaten,
De ene een beetje oppervlakkig
De andere behoorlijk diep,
Ontstaan terwijl ik door het leven liep,
Bij de ondiepe staat een bordje,
En ik weet nog vaak waarvoor,
Bij de diepe staat helemaal niets,
Want daar viel ik zo vaak in,
Of ik liep echt heel snel door.
Onderweg zal je niet vaak horen,
Hoe jij je eigen weg zal gaan,
Dat kan een ander ook niet weten,
Wanneer ik loop of stil ga staan,
Of door mijn knieën zak van pijn,
Want ik doorleef mijn eigen leven,
Niemand anders kan dat voor mij doen,
Want dat is alleen aan mij gegeven,
Ik leef nu en dat is zo anders dan toen,
Mijn ego’s zijn nu echt van slag,
Gaan in verzet en schreeuwen luid,
Kunnen zich niet vinden in mijn besluit.
Ik heb die afslag heel bewust genomen,
Ja het vraagt lef, moed en ook wel kracht,
Om te lopen door mijn eigen donkere nacht,
Zonder te weten wat er precies gaat komen.

K@rin

K@rin
Blogpost 30-11-2018

Monster

Het monster kijkt mij aan
Staart mij vol in de ogen
Het heeft zich volgevreten
En ik heb het laten gaan.
Het ziet mijn grote angst
En is mijn grootste vijand
Vechten heeft geen zin
Want het monster zit in mij.
Het monster daagt mij uit
Blijf jij mijn honger stillen
Die misselijk makende prikkels
Die jij niet wilde voelen.
Of kijk jij mij weer aan
Jij zag mij steeds meer groeien
Jij weet dat ik het ben
Het monster diep in jou.
Het monster is geworden.
Iets wat ik niet wilde zijn.
Het heeft zich volgevreten
Aan mijn honger, verdriet en pijn.
Ik liet het steeds gebeuren
Vretend tegen beter weten in
Het monster had altijd honger.
Kreeg daarom altijd zijn zin.
Nu denk je vaak bij monsters
Die zijn mega groot en sterk
Dat geldt echter niet voor deze
Die is angstig, kwetsbaar en klein.
Want monster is geen monster
Het is het kind, mijn diepste zijn
Dat kind dat wil erkenning
En roept keihard “hou van mij”.
Dus als ik vergeet te luisteren
En niet loop naar het geluid
Dan heeft het kind weer honger
En schreeuwt het keihard uit.
Dan steelt het dus weer zijn eten
Als ik weer eens vergeet
Dat deze honger niet valt te stillen
Met een 1 of ander achterlijk dieet.

K@rin

K@rin
Blogpost 16-11-2018

Donker

Donker ontneemt licht al het zien.
Draken angsten kind in mij heeft pijn!
Licht is uiteindelijk zo veel beter.
Keihard roept kind hou ook van mij!
Oud is geweest het nieuwe komt.
Ogen van nu kijken naar toen.
Kind roept hard mag ik er zijn?
Nu is geduld hebben verderop beter.
Geduld geen snelheid maar een feit.
Lieve kind ten diepste mijn zijn!
Strijden denken voelen ervaren.
Intensief ongefilterd binnenkomen.
Als maar luider wordt het geluid!
Verdriet struikelen opstaan verder gaan.
Krachtig voluit vertrouwen blijven lopen.
Ik hoor en voel, maar kan er nog niet bij.
Strek toch de handen uit en ga op pad.
Naar het licht op weg uit het donker.

K@rin

K@rin
Blogpost 25-10-2018

Lopen

Uitkijkend over wat voor mij ligt,
Zie ik je gaan.
Je wilt niet blijven staan,
Want je wil verder.
Lopen geeft je rust,
Je geest wordt gesust,
Door de stappen die je maakt.
Soms wil je stilte en weinig licht,
Je wilt dan rust,
De drukte in je hoofd,
Heeft genoeg aan zichzelf,
De chaos vraagt om orde,
Tis niet te verwoorde,
En daarom ga je door.
Zoekend ga je moedig verder,
Ja het doet pijn,
Op zoek naar je zijn,
Maar het wordt echt beter,
Dat weten is een feit,
Vallen en weer opstaan,
Met het doel voor ogen.

K@rin

K@rin
Blogpost 05-10-2018

G'd

G’d ik heb een groot probleem,
wil zo graag met U praten.
Er is nog zoveel wat ik niet snap,
En ik wil het allemaal begrijpen.
Onmacht en angst grijpen zich vast,
Maar ik kan het toch zo niet laten,
Ik zit weer klem in mijn hoofd.
U heeft dat vast wel in de gaten.
En in mij woedt een grote strijd,
Van waren, zijn en worden.
Ik weet dat U dichtbij mij bent,
Maar ik kan U echt niet horen.
Ik doorleef, worstel en denk,
Op de voet gevolgd door twijfel,
Want hechten geeft zo'n angst,
Ook al is liefde daarin het geschenk.
G'd ik worstel met mijn verleden,
En met de angst van het heden,
Voel een boosheid, tis een oude,
Die ik er zo lang onder heb gehoude.
Ja, de boosheid en de redelijkheid,
Ook die vechten in mijn hoofd,
Een achtbaan van alle emoties,
Want iets in mij voelt zich berooft.
G’d U kent mijn denken en mijn doen
En mijn angsten en de wanhoop.
Ik kan niets versnellen of vertragen,
Ik moet vertrouwen en verdragen.
Mijn probleem is niet verdwenen,
Maar ik weet dat U mij draagt,
Ervaar toch kracht om te leven,
Omdat U mij dit heeft gegeven.

K@rin

K@rin
Blogpost 20-09-2018

Diep Dal

Donker,
Verstikkend,
Moeras,
Houdt mij stevig vast,
Alles wat kon verrotten,
En niet het licht verdraagt,
Ligt opgestapeld en stinkt,
De geur is misselijk makend,
Opgeslagen in mijn neus,
Want bij iedere adem teug,
Ruik ik de intense stank.
Wil weg uit het moeras,
Het braken doet mij pijn,
Mijn maag krimpt ineen,
Als ik tot aan mijn neus,
Weer vastzit in de bagger,
En als bij iedere beweging,
De stinkende lucht ontsnapt,
Dan wil ik vluchten en stoppen,
En mijn angsten gillen hard,
Daar in mijn donkerste diepte,
Met dichtgeknepen keel,
Grote chaos,
En negatieve gedachten,
Ze vallen voluit aan,
Omdat ik weer eens,
De strijd ben aan gegaan.

K@rin

K@rin
Blogpost 02-09-2018

Woorden op de weg

Woorden op de weg,
Gedachten kregen vorm,
De woorden kregen geluid,
Voorzichtig opgeschreven,
Het denken en het doen,
Met letters aaneen geweven,
Ze vertellen hoe het gaat,
En waar ik ben gebleven,
Door woorden op mijn weg.

K@rin

Wil je inspiratie van ervaringsdeskundigen
in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.