Recovery blog

Anouk

Anouk is in het dagelijks leven leerkracht. Zij is hard aan het knokken om uit haar eetstoornis te komen. In haar blog deelt ze haar ervaringen op weg naar herstel.

Anouk Nederlof
Blogpost 19-10-2019

Dag koeken, hallo schuldgevoel

Vanmorgen zo goed gestart met alle gemaakte afspraken. Toppie! Vol vertrouwen ging ik de dag in en ik was vol energie. Ik smeerde voor de lunch mijn 3 boterhammen, volgens afspraak, hoewel… Bij de Speculoospasta wilde ik geen boter en ik besloot dit niet te doen.

Man, man, wat een schuldgevoel achteraf. Naar wie? Naar mezelf… Naar mijn E.S... Naar mijn ouders... Alleen al omdat het anders is dan de afspraken waar ik me aan moest houden. Ik heb het eerlijk verteld aan mijn moeder en meteen in mijn boekje opgeschreven. Nu klopt mijn lijst natuurlijk niet meer en zo kan ik na deze week nooit een goede balans opmaken… HMPF… Op deze manier weet ik nooit precies hoeveel ik binnen heb gekregen. Tsjonge, wat een dilemma’s.

In praktijk weet ik ook wel dat die ene boterham zonder boter heus het verschil niet maakt, maar nu wordt het weer bijna een obsessie om die lijst tot in detail te volgen. Maar goed, door! Het is ‘een soort van’ gelukt en ik ga weer door met de rest.

Voor het middagtussendoortje wil ik de afgesproken Evergreen uit mijn laatje pakken. Terwijl ik het nieuwe doosje openmaak, zie ik al dat het eerste pakje gebroken is. Ik denk nog, hè jammer, het volgende pakje uit het doosje zal nu wel heel zijn. Oh nee, de volgende is ook gebroken en de volgende ook. PANIEK! Hóe kan het zo zijn dat precies nu ik mezelf toe sta een Evergreen te eten, al die koeken gebroken zijn.

'Dat was niet de afspraak Anouk'

Ik sta letterlijk huilend voor de aanrecht met 6 pakjes gebroken Evergreens voor mijn neus. Hoe kan ik kiezen uit 6 slechte keuzes? Hoe dan? En dat terwijl dit nog maar het eerste moment is dat ik alleen ben. Het eerste wat in me op komt is: ‘Die koeken moeten weg.’ Ik pak een vuilniszak en gooi alle 6 de koeken erin en doe hem daarna meteen in de container in de tuin.. Dag koeken, hallo schuldgevoel. Vervolgens pak ik een ander (niet afgesproken) tussendoortje uit de la en voel me nog schuldiger. 'Dat was niet de afspraak Anouk en dit tussendoortjes heeft meer calorieën dan die Evergreens die jij in de container hebt gegooid.'

Een heel klein stemmetje Anouk zegt dat ze trots is. Trots omdat ze toch kiest voor een vervanger, omdat ze dat tussendoortje verdomde hard nodig heeft. De stem die zegt dat ik een trut ben (omdat ik eten weggegooid heb, me niet aan de afspraken heb gehouden en o.a. geen keuzes kan maken) is jammer genoeg al sinds vanmiddag een stuk harder.

In de avond lijkt de stem al ietsje milder. Helaas komt nu het hongergevoel weer terug en ben ik dáár weer van in de war. Was het toch te weinig? Wat als ik toch nog iets meer neem? Wat als het me toch allemaal niet gaat lukken? Toch gaan we gewoon weer door. Zonder angst geen moed, toch?

Wil je inspiratie van ervaringsdeskundigen
in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.