Anouk Nederlof
Blogpost 06-10-2019

Herstellen van een eetstoornis doe je niet in een dag.

Oh I grow!
Lieve bezoekers van Oh She Grows, mijn naam is Anouk en dit is mijn eerste gastblog bij Oh She Grows. In het dagelijks leven werk ik als leerkracht in het Basisonderwijs. Gelukkig mag ik dit weer vol trots zeggen, want i.v.m. mijn eetstoornis Anorexia ben ik 2 jaar ziek geweest op school. Zoals ik dus al zei heb ik Anorexia en ik wil jullie graag meenemen in mijn weg naar herstel. Op dit moment kan ik vertellen dat ik aan het ‘winnen’ ben. Ik voel dat ik de eetstoornis aan het verslaan ben. Als ik terug kijk op vorig jaar rond deze tijd, kan ik zeggen dat ik oh zo veel ben gegroeid! Graag neem ik jullie mee in wat stukjes uit mijn herstel van het afgelopen jaar.

Een normale dag ziet er voor mij ongeveer als volgt uit: Opstaan, ontbijt, kleine activiteit, ochtendtussendoortje, chillen, lunch, kleine activiteit, chillen, avondeten, toetje, avondtussendoortje. Een kleine activiteit is bijvoorbeeld even naar oma, even naar de apotheek voor papa, het huishouden, keukenkastjes opruimen en uitzoeken, dat soort dingen. Zo vandaag ook als activiteit een bezoekje aan de Thaise massagesalon. Sinds een paar maanden ga ik zo af en toe naar de masseur om een beetje mijn nek en schouders los te maken. Heel relaxt, dus ach ik sta het mezelf maar toe. Vandaag had ik weer een afspraak en daar stond dit keer geen Thaise dame, maar een dame met een andere nationaliteit. Zij sprak buitengewoon goed Nederlands, wat ik tot nu toe nog niet had meegemaakt. De meeste keren dat ik er was, bestonden de gesprekken hooguit uit ‘koude handen’, ‘doet pijn?’, ‘schoenen uit’ en ‘klaar’. Nee, dit keer niet. Hele verhalen over oliën, vaste klantenkring, extra’s etc. etc.

Toen het kwam op mijn eetstoornisherstel begonnen de leuke vragen, kan ik jullie vertellen. Het is dat ik een goede dag had, want anders……

En zo ging het:

  • Je moet lekker van die babyvoeding eten joh, is echt niet zo vies en daar kom je lekker van aan!
  • Hoe zwaar ben je dan als ik vragen mag?
  • Jeetje, je mag wel 10 kg van mij hoor of je mag me ook 10 cm in de lengte geven.
  • Was je vroeger dik dan? Hoe dik?
  • Het helpt ook nog wel eens om te eten met je neus dichtgeknepen, dan proef je het minder goed.
  • Wel lekker dat je nu niet hoeft te werken.
  • Na de massage kwam nog de topper: ‘Hiernaast kun je hele lekkere taartjes kopen, dat kan natuurlijk ook in plaats van die babyvoeding hè meid’.

Thanks, lieve masseuze, het was heerlijk!

Waar ik dan wèl weer wat aan had, was de tip over een platter slaapkussen. Ik weet dat ik op een hoog kussen slaap, maar dat mijn nekklachten ook daarmee te maken hadden, wist ik eigenlijk niet zo goed. Daar over gesproken: vandaag heb ik een decubitus zitkussen –en matras gekregen. Vannacht eens kijken hoe dat matras slaapt ☺

Verder kan ik op dit moment totaal nog niet uitgaan van de signalen die mijn lichaam mij geven. Zo kan ik het ene moment bomvol zitten en val ik 10 minuten later om van de honger. Of naja, honger? Is dat dan echt honger? Of mentale honger? Zit ik soms vol van de gedachte eraan of zit ik dan echt vol? Ook mijn energieniveau wisselt per minuut. Soms heb ik super veel energie en denk ik lekker even te gaan fietsen, om er vervolgens achter te komen dat de fiets uit de schuur pakken al te veel was. Mijn darmen zijn ook redelijk van slag. 3 dagen geen grote boodschap komt voor, maar 3x per dag is ook niets nieuws.

Dit geldt ook voor mijn humeur. Ik kan blij worden van een geurkaars, maar ook diep chagrijnig om een banaan die papa op zou eten, maar die nu op de kast ligt te verrotten. Daar zit meteen wel een groot punt. Het vergelijken is echt heel moeilijk! De momenten dat ik moet eten, terwijl een ander niks eet. Vaak geeft de ander daarbij ook nog aan dat hij/zij totaal geen trek heeft en dan vind ik het nog moeilijker als ik dus wel moet eten. Ik kan namelijk ook niet zeggen ‘He, vandaag heb ik niet zoveel gedaan, dus ik hoef niet zoveel te eten’. Of ‘omdat ik vandaag later uit bed ben gegaan, kan ik best mijn ochtendtussendoortje overslaan’. Of ‘mijn buik doet pijn, vandaag even geen appel, morgen weer’. Nee nee, dat kan niet. Daarom is de lijst mijn houvast, ongeacht mijn hongergevoel, activiteit etc. Natuurlijk zijn er wel opties op momenten dat ik niet thuis ben o.i.d. Havermout klaarmaken in de auto wordt bijv. een beetje lastig, maar dit wordt dan wel van te voren afgesproken. Dit staat vast en op het moment zelf zijn er geen keuzemogelijkheden of ontwijkingsmogelijkheden.

Iedere dag zijn er regelmatig momenten waarbij de angst me compleet overvalt. Als de weegmomenten dichterbij komen, ben ik ook daar bang voor. Wat als ik al ben aangekomen? Dan blijft mijn lijst zo, maar heb ik toch nog dat hongergevoel.. Waar komt het dan door dat ik ben aangekomen of ben afgevallen? Wat als ik ben afgevallen? Dan moet er dus een ophoging komen, wat ook eng is. Hier voel ik me nu veilig bij. Pfff.....

Laat het maar gaan

Laat het maar los

Je kan niet alles controleren

En weet dat vroeg of laat

Hoe dan ook

Altijd het tij zal keren

Wil je inspiratie van ervaringsdeskundigen
in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.