recovery blog

How issie, miss Krissie?

Kris, 30+ en ooit groepsdeelnemer bij Dana, neemt je mee op reis in haar recovery- en andere levenservaringen.

Kris
Blogpost 25-02-2019

Zit een eetstoornis altijd in je gewicht?

Je gewicht is niet bepalend voor de ernst van je eetprobleem!

Was ik in mijn vorige blogs vrij luchtig, ik wil het nu graag hebben over gewicht-zaken. Want gewicht… dat is een ‘dingetje’. Een dingetje waar ik zelf mee geworsteld heb. Want wanneer is je eetprobleem erg genoeg om hulp te vragen? Is je eetprobleem pas ernstig genoeg als je ondergewicht hebt? Zit een eetstoornis altijd in je gewicht? Nee, dat zit het zeker niet!

Toen ik met eten begon te rommelen was ik 16 jaar. Een slanke tiener. Een tiener die elke dag met de fiets naar de middelbare school ging – 25 kilometer fietste ik in totaal – en bij thuiskomst altijd gelijk de koelkast en de voorraadkast indook. Ik had een voorkeur voor roomvla en pinda’s. Niet bepaald een licht-calorisch tussendoortje maar ik had dan ook geen flauw idee wat calorieën überhaupt waren. Ik had gewoon trek en dan eet je. Simpel: je lichaam geeft wel aan wat het nodig heeft. Toen ik echter in de ban raakte van controle op en over eten, was het uit met de roomvla en pinda’s. Het eerste wat ik schrapte waren tussendoortjes. Tussen ontbijt en lunch en lunch en avondeten werd er niet meer gegeten. Dat was voor mij een belangrijke regel. Ik viel af. Mijn kleding ging losser zitten en omdat het zomer was, viel het vooral mijn ouders op dat mijn armen en benen wel erg dun waren. Ergens diep verborgen in een kast werd een weegschaal opgediept en mijn moeder dwong me op de weegschaal te gaan staan. Te licht. Dat moment was ook het laatste moment, totdat ik 26 jaar was, dat ik weer in de buurt kwam van een weegschaal. Ik ging al snel op kamers en daar bepaalde ik zelf wel hoe ik leefde en vooral wat ik at.

Zo kon het zijn dat ik jaren met een ondergewicht leefde en me zelfs totaal niet bewust was dat ik een eetprobleem had. Ik kan me een moment herinneren dat ik naar een documentaire op de BBC keek over tienermeisjes met anorexia. Bizar vond ik dat: de meisjes aten niet en hadden een enorme bewegingsdrang. ‘Je zal het maar hebben’, was mijn gedachte. Ook ik had een forse bewegingsdrang maar omdat ik daarnaast nog wel at – al was het dan minimaal – vond ik mijn eet- en beweegregels normaal. Ik was één geworden met al mijn regels en mijn continue gedachtestroom over eten als volkomen logisch gaan beschouwen.

Met de kennis die ik nu heb, zie ik het meisje en de jonge vrouw met een fors (eet)probleem. Toen ik uiteindelijk op mijn 26e tijdens mijn intake voor een eetstoornisbehandeling de diagnose anorexia kreeg, was ik totaal verbouwereerd terwijl mijn moeder die naast me zat, haast van haar stoel gleed van opluchting. Eindelijk erkenning. En daarmee wil ik zeggen dat je gewicht niet de graadmeter is die bepaalt of je wel of niet een eetstoornis hebt. Als jij problemen hebt met eten dan is het niet van belang welk gewicht je hebt. Een eetstoornis zit in je hoofd, niet in je gewicht. Toen ik na een intensieve behandelperiode in een kliniek een gezond gewicht bereikte, was ik zieker dan ooit. Ik oogde bewondering voor mijn gezonde lijf, maar voelde me opgesloten in mezelf. Het enige wat ik wilde, was terug. Terug naar mijn oude patronen, strenge eetregels en veel sporten. Ik speelde hersteld: ik at stapels boterhammen, sloeg geen gebakjes meer af op verjaardagen en ging braaf mee uiteten. Mijn hoofd schreeuwde echter bij ieder eetmoment: Neeeeeeeeeee! (hoe krijg ik het er weer af!)

Zonder teveel over mijn proces uit te weiden, wil ik graag duidelijk maken dat je echt hulp moet zoeken als….je vastzit in eetregels, regels die je niet meer kunt loslaten omdat je anders stress hebt, je hoofd is gevuld met gedachten over eten en niet-eten, gedachten die je compleet uitputten en je beroven van je vrijheid om je denken voor andere zaken in te zetten (werk, studie, relaties, etc.), sporten niet meer ontspanning is maar een obsessie, je beperkt wordt in afspreken, je opziet tegen sociale activiteiten omdat je dan even geen grip hebt op het eten, je je opgesloten voelt, etc. En dan maakt het niet uit welk gewicht je hebt. Een eetstoornis zit in je hoofd en bij velen uit het zich niet eens fysiek omdat ze toch een gezond gewicht houden. Maar een gezond BMI kan niet bepalen of jij wel of niet een probleem hebt. Ondertussen ontneem je jezelf van de vrijheid te zijn wie je wilt zijn omdat er diep vanbinnen een dijk van een eetprobleem is ontstaan...

Daarom, wat je gewicht ook is (als je denkt eetproblemen te hebben); Zoek Hulp!

Wil je inspiratie van ervaringsdeskundigen
in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.