Recovery blog

Anouk

Anouk is in het dagelijks leven leerkracht. Zij is hard aan het knokken om uit haar eetstoornis te komen. In haar blog deelt ze haar ervaringen op weg naar herstel.

Anouk Nederlof
Blogpost 03-11-2019

Eetbuien... so what?

Een jaar geleden ben ik gestart met de MeerGezinsDagBehandeling in Leiden. Een jaar verder alweer en wat is er een hoop gebeurd. Ik ben erachter gekomen dat herstel niet het einddoel is, maar gezond worden is het doel. De weg naar een gezond lichaam, leven en geest is een lange weg met vele hobbels en diepe dalen, maar ik ben het aangegaan en ik ga het nog steeds aan.

Waar begin van vorig jaar de touwtjes heel strak werden gehouden wat betreft het eten, worden deze steeds wat losser. Het lukt steeds beter om wat flexibeler naar eten te kijken. Ik hoef niet meer 3 kwartier na te denken over wat ik op mijn brood zal smeren en ik barst niet in huilen uit als we 2 minuten over half 7 avondeten. Of toch wel...

Het was een pittig weekje. De weegschaal gaf vorige week vrijdag aan dat er weer een 0,5 kg af was t.o.v. de vorige week. Daarbij moet ik vertellen dat er die week ervoor ook 1,0 kg af is gegaan. Hmm, ten eerste denkt mijn eetstoornis hier wat van. Die eetstoornis denkt ‘yes, ik kan het nog’. En daar bedoel ik dus mee, ja; ik kan nog afvallen. Anouk denkt er ook iets over. Die denkt; shit, dit werkt niet mee als ik gezond wil worden en mijn streefgewicht wil halen. Meteen begint het gevecht tussen mijn eetstoornis en de gezonde Anouk.

Er komt een enorme bewijsdrang naar boven. Ik wil graag laten zien dat ik gemotiveerd ben om beter te worden. Ik wil laten zien dat ik sterk genoeg ben om de eetstoornis te verslaan. Ik wil laten zien dat ik weer kan genieten van eten en dat ik uitdagingen aan kan gaan.

Met mijn vriend sprak ik af om de uitdagingen komende week weer aan te gaan zonder daarbij compromissen te sluiten. Ik heb er nog wel eens een handje van om in een restaurant een broodje te bestellen, maar dan zonder de saus en zonder de spekjes. Wat er dus volledig voor zorgt dat het een saai broodje wordt. Dit is slechts een voorbeeld, maar we hadden dus afgesproken dat niet te doen. Het weekend ging prima. Ik zat lekker in mijn vel en dacht dat ik er weer volledig tegenaan kon gaan.

De eetstoornis gaat aan de haal met mijn gedachtes
Maandag was een hele productieve dag. ’s Morgens een cursus op het werk en ’s middags de mindfulness training. Ik voelde me heel voldaan en besloot mezelf te belonen met een handje kruidnoten. Na de training ben ik naar de supermarkt gegaan en heb ik wat lekkers gekocht, ervan overtuigd dat ik er maar een handje van zou opeten bij thuiskomst.

Helaas, die gedachte ging niet op. Hier begon de ellende. Maandagmiddag begon ik met een handje kruidnoten en ik eindigde met bevroren brood en vlokken. Bah, wat is het toch een ellendig gevoel om het gevoel te hebben niet meer te kunnen stoppen met eten. Oké, iedereen heeft wel eens dat het niet bij een handje lekkers blijft, maar dat het er 2 of 3 worden. Alleen 2 zakken kruidnoten, een chocoladereep, bevroren brood, een pak vlokken en ga zo maar door is wel echt heel veel. Je zou dan denken dat ik, met mijn kleine maag, na een tijdje wel een vol gevoel krijg. Helaas is dat ook niet het geval. Ik lijk op dat moment onverzadigbaar en mijn hoofd blijft maar schreeuwen om eten. Achteraf dacht ik eens na wat het moment is waarop ik stop met eten. Op een pijnlijke manier kwam ik erachter dat ik stop met eten op het moment dat al het lekkers op is.

Ik eet het laatste stukje chocolade op en even denkt de gezonde Anouk; goed zo, je moet aankomen, dit is niet erg, je mag genieten van eten, maar al snel verandert die gedachte. De eetstoornis gaat volledig aan de haal met mijn gedachtes. ‘Zie je wel dat je een vreetzak bent, je kan niet eens een handje kruidnoten eten en dan stoppen, je wordt een dikzak, je vrienden en familie zullen je in de steek laten als je zo doorgaat etc. Al dit soort nare gedachtes blijven mijn hoofd vullen en des te schuldiger ga ik mij voelen.

Nieuwe dag, nieuwe kansen
Goed, ik heb geleerd dat ik gedachtes en emoties moet accepteren en ze te omarmen. Ik heb een vreselijke huilbui en eet vervolgens huilend mijn avondeten op. Hupsakee, lekker slapen vannacht en morgen weer een nieuwe dag. Nieuwe dag, nieuwe kansen. Ook dat is iets dat ik het afgelopen jaar geleerd heb. Alles gaat voorbij, ook eetbuien gaan voorbij en ook vervelende dagen gaan vanzelf voorbij.

Het is dinsdag en ik start de dag met een frisse blik en voel me oké. Ik zal niet al te veel inzoomen op deze en de daaropvolgende dagen, maar zowel dinsdag, woensdag als donderdag heb ik verschrikkelijke eetbuien gehad. Het begint bijna altijd met het eten van iets kleins. Het is dan alles of niks en in de gevallen van afgelopen week, was het dus constant ‘alles’.

Hoe kon het nou dat ik me elke keer weer liet verleiden tot al dat eten en hoe kon ik nou zo stom zijn om maar door te gaan tot misselijkheid aan toe. Zelfs bij mijn vriend thuis, wat een eetbuivrije plek was, ging het mis. Ik was echt ten einde raad.

Inmiddels is het vrijdag en komt het moment van wegen steeds dichterbij. Omdat ik nog niet echt op mijn gevoel af kan gaan qua gewicht en lichaamsbeeld, moet ik dus vertrouwen op mijn omgeving. Zelf dacht ik dat er ongeveer 3 kg aan zou zijn na deze, ellendige, week. Ik liep naar beneden, pakte samen met mijn moeder de weegschaal erbij en ging erop staan; + 1,3 kg

Na al dit gedoe, overweeg ik toch steeds meer of blind-wegen niet een goed plan is...

Wil je inspiratie van ervaringsdeskundigen
in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.