Recovery blog

Anouk

Anouk is in het dagelijks leven leerkracht. Zij is hard aan het knokken om uit haar eetstoornis te komen. In haar blog deelt ze haar ervaringen op weg naar herstel.

Anouk Nederlof
Blogpost 21-02-2020

Diepte- èn hoogtepunten!

In de Kerstvakantie was mijn vriend twee weken vrij van zijn werk. We besloten deze twee weken te gebruiken om uit te testen of samenwonen zou bevallen. We hebben twee heerlijke weken gehad. Logischerwijs zijn we daarna echt samen gaan wonen. Het voelt heerlijk om altijd bij elkaar te zijn en het voelt ook helemaal als mijn thuis met mijn eigen spulletjes. Het nieuwe jaar begon meteen goed. Niet alleen het samenwonen, maar ook mijn ‘Sweet 60!’ was een hoogtepunt...

Kort hierna ging mijn vriend voor zijn werk een weekje weg. Ik was, dacht ik, goed voorbereid. Ik had allerlei uitjes en afspraken gepland en ik ging er van uit dat deze week goed zou verlopen. Ik zou de eerste avond bij mijn ouders slapen en daarna zou ik prima op mijzelf kunnen zijn in Rotterdam. Wat goed begon, eindigde in een rotweek.

Ik had meteen de eerste dag al een mega eetbui. Niet zo eentje waar je een of twee koekjes te veel weg eet, nee. Echt bergen eten: pakken koekjes, hagelslag, pindakaas, stroopwafels etc. etc. Oke, dacht ik.. kan gebeuren…. En ik herpakte mezelf. Helaas, de volgende dag en de dag daarna waren ellendig en leken wel eeuwen te duren.

Ik had eetbui na eetbui en dat monster in mijn hoofd ging er flink mee aan de haal.

Ik had enorme angst. En de angst die het meest naar boven kwam is de angst dat mensen mij zwak vinden en mij verlaten zodra ik niet meer toegeef aan de eetstoornis. Ik ben bang om alleen achter te blijven en ik ben bang om veroordeeld te worden doordat ik niet meer voldoe aan de eisen die mijn eetstoornis ooit had gesteld. Twee dagen achter elkaar heb ik gehuild, aan een stuk door. Gelukkig werd de paniek na een tijdje wat minder en kreeg ik het in mijn hoofd weer wat meer op een rijtje.

Deze week kwam ik erachter hoe erg ik leun op mijn vriend. Ik miste hem zo erg en kon daardoor gewoon minder goed functioneren. Dit was wel een eye-opener: Ik moet leren om op mijzelf te vertrouwen en voor mijzelf te zorgen en ook te accepteren dat ik soms onzeker mag zijn. Ook moet ik leren dat onzekerheid niets te maken heeft met falen.

Falen is als je niet voldoet aan een gestelde verwachting en onzekerheid is de angst om niet te voldoen aan een irreële verwachting.

Dus dat. Aan het einde van de week ging ik met mijn vader naar een musical en genoten we van elkaar en van de voorstelling. Yes, weer een hoogtepunt!

Een gedeelde notitie in de telefoon van mijn vriend en van mij heeft ervoor gezorgd dat we een doosje maakten met uitdagingen erin. Iedere keer als er iets te eten of te drinken voorbij kwam waar ik nog moeite mee had, schreven we dat op in een gedeelde notitie. De lijst werd steeds langer en we besloten alles op losse briefjes te schrijven en in een doosje te doen. Iedere week kies ik twee briefjes uit het doosje en voeren we deze uitdagingen uit.

Zo aten we pas biefstuk (met liters jus) bij Loetje. At ik een stroopwafel als tussendoortje. (Ik vertel er even bij dat die uitdaging nog iets te hoog gegrepen was en ik at dus de hele verpakking stroopwafels i.p.v. eentje. Zo, dat is eruit, next) Ik at brie met honing en walnoten op brood als lunch etc. etc. En het leukste is dat ik me er goed bij voel en dat deze uitdagingen heus niet zoveel doen met mijn gewicht. Ik heb ervaren dat ik geen kilo’s in een keer aankom van een uitgebreide lunch of een nieuw tussendoortje en dat geeft me rust.

Af en toe heb ik nog extreem de behoefte om controle te hebben over mijn gewicht, maar langzaamaan probeer ik te vertrouwen op mijn ouders en vriend. Zoals ik al eerder zei: ook zij hebben er niks aan om mij dik te laten worden. Ik vertrouw erop dat zij aan de bel trekken als het te hard gaat met mijn gewicht. Zij weten het getal en ik weet enkel of ik in de afgesproken range zit.

Als laatste hoogtepunt wil ik nog even benoemen dat wij volgende week gaan genieten van een wintersportvakantie. Ik kijk er echt enorm naar uit. Ik kijk vooral uit naar het skiën op zich. Vorige jaren kon ik, vanwege mijn ondergewicht en alle daar bijkomende ongemakken, niet optimaal genieten van het skiën. Dit jaar ben ik sterker dan de jaren hiervoor en ik voel me krachtig genoeg om weer lekker daagjes te gaan skiën!

Wil je inspiratie van ervaringsdeskundigen
in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.