Recovery blog

Anouk

Anouk is in het dagelijks leven leerkracht. Zij is hard aan het knokken om uit haar eetstoornis te komen. In haar blog deelt ze haar ervaringen op weg naar herstel.

Anouk Nederlof
Blogpost 20-03-2020

After wintersport

De wintersportvakantie zit er alweer op en dat betekent dat het voorjaar wat mij betreft kan beginnen. Eerst nog even een terugblikje op de vakantie. Qua fysieke gezondheid begin ik de week dit jaar een stuk sterker en ook was mijn vriend voor het eerst mee. Ik had er reuze zin in verheugde me er al weken op. Zaterdagochtend vroeg begon de reis en ik had bedacht om alles mee te doen met ‘de rest’. Daarmee bedoel ik dus o.a. de gesmeerde broodjes in de auto, de krentenbollen, de verse harde broodjes in het appartement. Nee nee, dit jaar ging de havermout en het eigen brood niet mee! Het was een heerlijke week met wisselend weer. We hebben veel sneeuw gehad, maar ook zon en de pistes waren prima. Het skiën ging heerlijk en ik had voldoende energie. Vorig jaar had ik constant slappe benen en had ik gewoon te weinig energie om te skiën. Dit jaar heb ik de hele week kunnen skiën, dus dat was alleen al een overwinning.

Qua eten dacht ik gemakkelijk alle uitdagingen aan te kunnen gaan. Dat lag toch wel iets moeilijker dan gedacht. Vooral het extra eten vond ik lastig. Doordat we heel de dag op de piste stonden, moest ik extra eten en ik merkte ook dat mijn lichaam dat nodig had. Dan merk ik dat ik nog niet zoveel reserves heb en mijn lichaam de voeding hard nodig heeft. Mijn eetstoornis vindt dat minder leuk. Zeker niet op het moment dat een ander de behoefte nog niet voelt om iets te eten of te drinken. Ik voel me dan heel rot en heb dan veel moeite om toch iets te eten. Al weet ik dat het beter is, blijft dat nog moeilijk. Hoe verder de week vorderde, hoe onzekerder ik eigenlijk werd over de hoeveelheid eten en mijn gewicht. Ik had totaal geen controle meer over datgeen wat ik graag wel zou willen. Daardoor heb ik me (onbewust en achteraf) toch wel ingehouden wat eten betreft.

Waarschijnlijk mede doordat ik me die week toch wat heb ingehouden, bleef de drang naar eten heel groot. Zondagmiddag was ik even alleen thuis en toen heb ik meteen weer een eetbui gehad. Die werd heel snel afgekapt doordat mijn vriend thuiskwam van de sportschool. Ik was het zo verschrikkelijk zat, dat vieze, volle gevoel. Ook het stiekeme eten en het plannen van eten was ik zo zat. Deze dag zou een keerpunt moeten worden en dat werd het ook. We maakten weer wat nieuwe (oud en verscherpte) afspraken en startten we ermee. Ik mocht alleen nog de supermarkt in samen met iemand, we spraken voor de hele week af wat het avondeten zou zijn en we kochten boodschappen in voor de hele week. Ook had ik mailcontact gehad met mijn behandelaar en kon ik daar die week met mijn vriend terecht.

Tijdens dat gesprek kwamen we tot een aantal conclusies.

Ik heb enorm veel (eet)regels. Doordat ik me de hele dag aan deze strenge regels moet houden, zoekt mijn eetstoornis ruimte op het moment dat ik alleen ben. Mijn eetstoornis grijpt dat de kans om mij veel te laten eten en om vervolgens 'boos' op mij te worden...

Die regels zijn er de afgelopen jaren ingeslopen en daardoor heb ik o.a. controle op veel dingen. Die regels zijn voor mij zo vanzelfsprekend geworden, maar mijn vriend gaf terecht aan dat hij niet al die regels van mij kende, omdat ik ze niet altijd expliciet uitspreek. Mijn omgeving kan mij pas helpen als ik duidelijkheid geef. Ik ben begonnen met het bijhouden van de regels. Ik zal even een inkijkje geven: Niet lunchen voor half 2 en niet ontbijten voor 10 uur. Max. 1 cappucino per dag en alleen als ik er écht trek in heb. Ik moet altijd minder eten dan een ander. Snoepjes moeten suikervrij zijn. Mijn eten = mijn eten en dat hoef ik niet met een ander te delen. Dit zijn een aantal regels die mijn dag en schema behoorlijk bepalen. Buiten die regels om zijn er ook een aantal producten die ik juist wel en juist niet mag eten. Zo kies (/koos) ik het liefst voor kalkoenfilet en smeerkaas. In eerste instantie prima, maar om een voldoende gevuld te zijn bleef ik ervan eten en maakte ik per lunch standaard het hele bakje smeerkaas en de verpakking kalkoenfilet op. Ook dit is niet erg, maar door de hoeveelheid eten voelde ik me schuldig en daar had ik dan weer de rest van de middag last van. Mijn vriend zei al vaker dat ik gevarieerder en volwaardiger broodbeleg moest eten. Ik hoef er minder van te eten om toch een vol gevoel te krijgen en daardoor voel ik me ook minder schuldig. Uiteindelijk hoop ik natuurlijk dat ik door volwaardiger te eten, minder eetbuidrang heb en zo de eetbuien kan verminderen en uiteindelijk stoppen.

Buiten deze conclusies, bleek ook dat mijn medicatie niet meer voldoende aansloot bij wat op dit moment goed is voor mijn lichaam en een bijkomstigheid daarvan zou zijn dat mijn constante eetlust wat zou verminderen. Nou, klinkt goed dachten we, dus ‘give it a try’!

Tot nu toe merk ik ervan dat ik iets minder vast slaap ’s nachts. Dat klopt ook wel, want toen ik met de medicatie startte ging ik juist vaster en beter slapen. Ook is mijn eetlust wat verminderd en heb ik, buiten de normale hoeveelheden, geen extreme honger meer.

Tussen alle goede afspraken en pogingen door kwam ook het Corona virus op de voorgrond te staan. Mijn vriend werkt vanuit huis en ik heb ook andere taken, omdat de scholen sinds maandag 16 maart dicht zijn gegaan.

In het kader van "Elk nadeel heeft ook zijn voordeel', proberen wij er maar het beste van te maken. Het voordeel voor mij is nu dat mijn vriend thuis werkt en ik niet meer alleen voor uitdagingen kom te staan..

De luxe van de schoonmaakster hebben we voor deze periode even afgezegd, omdat ik daar nu voldoende tijd voor heb. Vandaag heb ik heerlijk schoongemaakt en dat geeft een heel voldaan gevoel.

Stiekem ben ik wel een beetje trots op ons. We redden onszelf hier prima met zijn tweetjes en die thuis-quarantaine is stiekem ook best wel fijn. Buiten dat kan ik zeggen dat ik sinds die ene, vervelende zondag na de Wintersportvakantie geen eetbuien meer gehad. De eetdrang/lust is ook een groot stuk minder, waardoor ik ook meer rust ervaar in mijn hoofd. Honger = denken aan eten en geen honger = onnodig om aan eten te denken. Alles bij elkaar opgeteld denk ik dus minder aan eten en heb ik meer ruimte voor andere dingen, zoals de Flow lezen.

Op het moment van de foto hierboven zit ik heerlijk op de galerij in de zon met een zelfgemaakte cappucino en de Flow!

Wil je inspiratie van ervaringsdeskundigen
in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.